ارغوان شریفان
قانونی سازی استعمال شاهدانه ( کانابیس) از منظر حقوق بین الملل
- رشته تحصیلی
- حقوق بين الملل
- مقطع تحصیلی
- کارشناسی ارشد
- ساعت دفاع
- چکیده
-
چکیده:
پژوهش حاضر به بررسی وضعیت حقوقی قانونیسازی
استعمال کانابیس در پرتو حقوق بینالملل و تعهدات ناشی از کنوانسیونهای سهگانه مواد مخدر سازمان ملل یعنی کنوانسیون واحد مواد مخدر ۱۹۶۱، کنوانسیون مواد روان گردان ۱۹۷۱، کنوانسیون مبارزه با قاچاق غیر قانونی مواد مخدر و روان گردان ۱۹۸۸ میپردازد. مسئله اصلی پژوهش، تعارض آشکار میان ممنوعیت استعمال غیرپزشکی کانابیس در اسناد بینالمللی و رویه عملی برخی دولتها از جمله کانادا، برخی ایالات آمریکا، هلند و اروگوئه است. فرضیه پژوهش بر این اساس است که این اقدامات نقض صریح تعهدات معاهداتی است، با این حال، عدم اعتراض مؤثر سایر دولتهای عضو ممکن است نشانگر شکلگیری یک عرف جدید بینالمللی باشد.
روش گردآوری دادهها، کتابخانهای و مبتنی بر بررسی پژوهشهای علمی، مقالات، یادداشتهای تحلیلی، اسناد مصوب و رویههای دولتی و بینالمللی است. دادهها با روش تحلیل منطقی و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفتهاند تا توازن میان تعهدات قراردادی و تحولات واقعی سیاستهای ملی مشخص شود.
یافتهها نشان میدهد که قانونیسازی استعمال غیرپزشکی کانابیس با تعهدات ماهوی دولتها ذیل کنوانسیونهای ????، ???? و ???? ناسازگار است. هرچند کنوانسیونها در تعیین مجازاتها و ابزارهای اجرایی تا حدی انعطافپذیری فراهم میکنند، این انعطاف شامل محدودیتهای بنیادین ماده ? (ج) کنوانسیون ???? نمیشود. با این حال، تحلیل رویه دولتها، سکوت سایر اعضای معاهدات و توجیهات حقوق بشری و سیاستی دولتهای قانونیساز، نشانگر آغاز روند تغییر در عرف بینالمللی و شکلگیری یک رویه جدید است که ممکن است به نسخ ضمنی ممنوعیت پیشین منجر شود.
در نهایت، پژوهش نتیجه میگیرد که حقوق بینالملل کنترل مواد مخدر در آستانه تحولی بنیادین قرار دارد و در آینده ممکن است نظامی نوین، مبتنی بر رویکردهای انسانیتر، واقعبینانهتر و سازگار با سیاستهای ملی، جایگزین چارچوب سنتی ممنوعیت مطلق شود، با این حال تعارض میان تعهدات معاهداتی و رویههای داخلی تا تثبیت عرف جدید همچنان پابرجاست.
واژگان کلیدی: نظام بینالمللی کنترل مواد مخدر؛ قانونیسازی کانابیس؛ استعمالغیرپزشکی کانابیس؛ تعهدات معاهداتی دولتها؛ عرف بینالمللی؛ رویه دولتها؛کنوانسیونهای مواد مخدر سازمان ملل - Abstract
-
Abstract
The present study examines the legal status of the legalizationof cannabis use in light of international law and the obligations arising fromthe United Nations’ three major drug control conventions, namely the ۱۹۶۱Single Convention on Narcotic Drugs, the ۱۹۷۱ Convention on PsychotropicSubstances, and the ۱۹۸۸ United Nations Convention against Illicit Traffic inNarcotic Drugs and Psychotropic Substances. The central issue addressed in thisresearch is the apparent conflict between the prohibition of non-medicalcannabis use under international instruments and the domestic practices ofcertain States, including Canada, several states of the United States, theNetherlands, and Uruguay. The research hypothesis posits that such measuresconstitute a clear breach of treaty obligatio nevertheless, the lack ofeffective objection by other States Parties may indicate the emergence of a newrule of customary international law.The data for this research have been collected through alibrary-based method, relying on the examination of scholarly works, academicarticles, analytical commentaries, adopted instruments, and State andinternational practice. The data are analyzed using a logical and analyticalapproach in order to assess the balance between conventional obligations andthe evolving realities of national drug policies.The findings demonstrate that the legalization of non-medicalcannabis use is incompatible with the substantive obligations of States underthe ۱۹۶۱, ۱۹۷۱, and ۱۹۸۸ Conventions. Although the conventions provide a degreeof flexibility with respect to the determination of sanctions and enforcementmechanisms, such flexibility does not extend to the fundamental limitationsenshrined in Article ۴(c) of the ۱۹۶۱ Convention. Nevertheless, an analysis ofState practice, the silence of other treaty parties, and the human rights–basedand policy justifications advanced by legalizing States suggests the initialstages of a shift in customary international law and the formation of a newpractice that may ultimately lead to the implicit modification of the formerprohibition.In conclusion, the study finds that the international drugcontrol regime is at the threshold of a fundamental transformation. In thefuture, a new framework—based on more humane, pragmatic, and nationallyadaptable approaches—may replace the traditional model of absolute prohibition.However, the tension between treaty obligations and domestic practices islikely to persist until such a new custom becomes firmly established.Keywords: InternationalDrug Control Regime; Cannabis Legalization; Non-Medical Use of Cannabis; TreatyObligatio Customary International Law; State Practice; United Nations DrugControl Conventions